رباعی شمارهٔ ۱۷۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت توجه به دیده‌ها و بینش انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که باید از طریق چشم‌ها به حقیقت دید. او به نوعی بینایی واقعی را که فراتر از شنیدن است، ستایش می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که انسان باید با دقت بیشتری به دنیای اطرافش بنگرد.
ای از تو مرا گوش پرودیده بهیخوش آنکه ز گوش پای بر دیده نهی
هوش مصنوعی: ای که تو با نیکوییهای خود، من را آگاه و مهارت یافته کردی، خوشا به حال تو که با فرود آوردن نگاهت بر چشم من، لطف و محبتت را به من نشان میدهی.
تو مردم دیده‌ای نه آویزهٔ گوشاز گوش بدیده آ که در دیده نهی
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر این است که تو در زندگی تجربیات بسیاری را دیده‌ای و به هر چیزی که در گوش تو قرار گرفته توجه نکن، زیرا آنچه در دیدگان توست اهمیت بیشتری دارد. به عبارت دیگر، توجه به چیزهای ظاهری و سطحی نباید تو را از دیدن واقعیتهای عمیقتر بازدارد.