رباعی شمارهٔ ۱۷۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از باد سحر میخواهد که احوال دل او را به محبوبش بگوید، اگر او توانسته باشد محبوب را ببیند. اما اگر باد سحر از دل شاعر خبر ندارد، از او میخواهد که هیچچیز در موردش نگوید.
ای باد سحر به کوی آن سلسله مویاحوال دلم بگوی اگر یابی روی
هوش مصنوعی: ای باد صبحگاهی، به کوی آن کسی که موهایش همچون زنجیر زیبایی است، حال دل مرا بگو اگر او را پیدا کردی و دیدی.
ور زانکه ترا ز دل نباشد دلجویزنهار مرا ندیدهای هیچ مگوی
هوش مصنوعی: اگر به خاطر نداشته باشی که چقدر برایت دلتنگ شدهام، پس ای کاش هرگز مرا نمیدیدی تا هیچ چیزی نگویی.