رباعی شمارهٔ ۱۷۰۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر با نغمه‌سرایی به بادی اشاره می‌کند که صبحگاهان به او می‌وزد. او از این باد می‌خواهد که شاید داستانش را به یک معشوقه زیبا برساند. شاعر تأکید می‌کند که اگر او در این مسیر در اشتباه باشد، پس به چه کسی باید پناه ببرد و به دنبال عشق بگردد.
ای باد سحر تو از سر نیکوئیشاید که حکایتم به آن مه گوئی
هوش مصنوعی: ای باد سحر، ممکن است که تو به آن ماه زیبا بگویی داستان من را، با نیکویی و زیبایی.
نی نی غلطم گرت بدو رَه بودیپس گِرد جهان دگر کرا میجوئی
هوش مصنوعی: اگر تو در دوری و غفلت به سر میبری، چرا در جهان به دنبال کسی دیگری میگردی؟