رباعی شمارهٔ ۱۷۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به باده اشاره میکند و آن را مظهر آزادی و شادی میداند. او باده را همچون خورشید میبیند که چشمش به آن روشن است و با نوشیدن آن، احساس آزادی و شادابی میکند. باده به عنوان نمادی از رهایی و خوشحالی در زندگی او مطرح شده است.
ای باده تو باشی که همه داد کنیصد بنده به یک صبوح آزاد کنی
هوش مصنوعی: ای نوشیدنی، تو آنچنان باارزشی که با یک جرعهات میتوانی صدها بنده را آزاد کنی.
چشمم به تو روشنست همچون خورشیدهم در تو گریزم که توام شاد کنی
هوش مصنوعی: چشمم به تو روشن است، مثل نور خورشید. من در تو پناه میبرم تا تو مرا شاد کنی.