رباعی شمارهٔ ۱۷۱۱
هوش مصنوعی: این ابیات به نوعی به مشکلات و دردهای ناشی از عشق و وفا اشاره دارد. شاعر از معشوق می‌پرسد که چرا با زیبایی‌های خود دل او را می‌آزارد و به او می‌گوید که اگر بخواهد در مورد وفای او قضاوت کند، نمی‌تواند از درون دل او و رازهایش آگاه شود. بدین ترتیب، شاعر نشان می‌دهد که زیبایی ظاهری نمی‌تواند به شناخت واقعی احساسات و وفاداری او کمک کند.
ای پر ز جفا چند از این طراریپنهان چه کنی آنچه به باطن داری
هوش مصنوعی: ای عزیز! دیگر چه میخواهی از این نیرنگهای پنهانی؟ آنچه در دل داری، آشکار کن.
گر سر ز خط وفای من برداریواقف نیم از ضمیر دل پنداری
هوش مصنوعی: اگر از خط محبت من چشمپوشی کنی، به حقیقت میدانم که درون دل تو چه میگذرد.