رباعی شمارهٔ ۱۷۱۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره جستجو و طلب زیبایی و حقیقت است. در بیت اول، شاعر به افرادی اشاره می‌کند که در مسیر زندگی نشسته‌اند و در جستجوی هدف و مقصد هستند. در بیت دوم، به زیبایی که در دل شب و زیر نور ماه پنهان است، اشاره می‌کند. در بیت سوم، به نماد یوسف و زیبایی آن اشاره کرده و می‌گوید که خود تو نیز کلید جستجوی زیبایی و حقیقت هستی و نیازی به جستجوی بیشتر ندارید.
ای بر سر ره نشسته ره می‌طلبیدر خرمن مه فتاده مه می‌طلبی
هوش مصنوعی: ای کسی که در راه نشستهای، در جستجوی راهی هستی؛ در حالی که در انبار گندم، مه به زمین افتاده و تو به دنبال مه میگردی.
در چاه زنخدان چنین یوسف حسنخود دلو توئی یوسف و چه می‌طلبی
هوش مصنوعی: در دل چاه عشق، تو همچون یوسف زیبا هستی. تو خود منبعی از زیبایی و جذابیت هستی، پس چرا به دنبال چیز دیگری هستی؟