رباعی شمارهٔ ۱۷۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به توصیف موجودی زیبا و با ارزش می‌پردازد که همچون علم سپید در بیابان به نظر می‌رسد. او این وجود را به عنوان رحمت الهی توصیف کرده و از آرزو و عشق خود به آن می‌گوید. همچنین به پختن حلوایی اشاره می‌کند که نمادی از تمایل و آرزوهایش است و به زیبایی آن چشم می‌دوزد.
ای چون علم سپید در صحرائیای رحمت در رسیده از بالائی
هوش مصنوعی: تو مانند علم سفید در بیابانی و همچون رحمت الهی هستی که از آسمان فرو آمده است.
من در هوس تو میپزم حلوائیحلوا بنگر به صورت سودائی
هوش مصنوعی: من در خیال تو به عشق و آرزو مشغولم و برای تو چیزی گوارا و دلپذیر آماده میکنم، به چهرهام نگاه کن که چقدر تحت تأثیر تو هستم.