رباعی شمارهٔ ۱۷۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی سخن میگوید که در آن به رغم بیداری، احساس خواب و آرامش دارد. او میگوید که دشواریها در دلش آسان شده و به دور از جهل و کفر و ظلمت قرار گرفته است. این تغییر حالت به خاطر آگاهی و دانایی او نسبت به اسرار عالم است.
ای داده مرا به خواب در بیداریآسان شده در دلم همه دشواری
هوش مصنوعی: ای کسی که در بیداری به من آرامش دادهای، در دل من همه مشکلات آسان شدهاند.
از ظلمت جهل و کفر رستم باریچون دانستم که عالمالاسراری
هوش مصنوعی: از تاریکی جهل و نادانی رهایی یافتم، چون حقیقت را دانستم که عالم رازهاست.