رباعی شمارهٔ ۱۷۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق خود به بیداری و روشنایی صحبت می‌کند. او خود را به عنوان چنگی معرفی می‌کند که به فعالیت نیاز دارد و از معشوق می‌خواهد که در او زخمه‌ایی بزند تا احساساتش را بیدار کند. او در نهایت به ناامیدی و گلایه می‌رسد و می‌پرسد که تا چه زمانی باید زاری کند.
ای داده مرا چو عشق خود بیداریوین شمع میان این جهان تاری
هوش مصنوعی: به من بیداری بخشیدهای مانند عشق خود، و من در این دنیای تاریک مانند شمعی میدرخشم.
من چنگم و تو زخمه فرو نگذاریوانگه گوئی بس است تا کی زاری
هوش مصنوعی: من مانند سازی هستم که تو بر روی من نواخت میکنی و اگر سرانجام نواختنت را متوقف کنی، فقط میتوانی بگویی که تا کی باید ناله و زاری کنم.