رباعی شمارهٔ ۱۷۳۱
هوش مصنوعی: این بیت به بیان حالتی از دل و نیازمندی می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر از دل تو کار صادقانه‌ای برنمی‌آید، بهتر است به حالت فقر و نیاز خود اعتراف کنی. در اینجا اشاره می‌شود که دست به درویشی و درخواست چیزی از دیگران بزن، زیرا درویش هرگز از درخواست کردن شرمنده نیست.
ای دل چو به صدق از تو نیاید کاریباری می‌کن به مفلسی اقراری
هوش مصنوعی: ای دل، اگر از تو هیچ کار معتبری برنیاید، پس حداقل برای خودت به فقر و نیاز اعتراف کن.
اینک در او دست به دریوزه برآردرویش ز دریوزه ندارد عاری
هوش مصنوعی: اکنون در اینجا دستت را برای درخواست کمک دراز کن، زیرا درویش هیچ چیز از درخواست کردن کم ندارد.