رباعی شمارهٔ ۱۷۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ساقی (مجرمی که شراب می‌ریزد) خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که با مهربانی و نوازش به دل خسته‌اش آرامش بدهد. او به این نکته اشاره دارد که امروز همه مستان مست و شاداب هستند، اما در نهایت نگران این است که شاید این خوشی‌ها به نام بدی به پایان برسد.
ای ساقی جان که سرده ایامیآرام دل خستهٔ بی‌آرامی
هوش مصنوعی: ای ساقی عزیز، که در روزهای سرد، دل خسته و بیقرار من را تسکین میدهی.
مستان تو امروز همه مخمورندآخر به تو بازگردد این بدنامی
هوش مصنوعی: امروز همه شوریدهحالشدهاند و مست هستند، اما در نهایت این بدنامی به خودت بر میگردد.