رباعی شمارهٔ ۱۷۴۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و احساسات پیچیده آن صحبت می‌کند. عشق به عنوان یک حس گیج‌کننده و شگفت‌انگیز توصیف شده که انسان را به سرگردانی می‌کشاند. شاعر از حال دل خود می‌گوید و به طرف مقابل اشاره می‌کند که او بهتر از خود شاعر از وضعیت او آگاه است. در واقع، شاعر از درد و رنجی که عشق به او می‌دهد، سخن می‌گوید و حس ناامیدی را بروز می‌دهد.
ای عشق تو عین عالم حیرانیسرمایهٔ سودای تو سرگردانی
هوش مصنوعی: عشق تو همانا عین و حقیقت دنیای گیجی و سردرگمی است و سرمایه و دارایی من همانا احساس سردرگمی و آشفتگی بر اثر توست.
حال من دلسوخته تا کی پرسیچون می‌دانم که به ز من میدانی
هوش مصنوعی: حال من را تا چه زمانی میخواهی جویا شوی؟ چون می‌دانم که خودت بهتر از من از حال و روزم باخبری.