رباعی شمارهٔ ۱۷۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر آرزو میکند که میدانست کیست و چه جایگاهی در زندگی دارد. او احساس میکند که اگر غفلت و نادانی در او وجود نداشت، با چشمانی پر از اشک برای خود و حالش گریه میکرد.
ای کاش که من بدانمی کیستمیدر دایرهٔ حیات با چیستمی
هوش مصنوعی: ای کاش میدانستم که در این دایره زندگی چه کسی هستم و با چه ماهیتی وجود دارم.
گر پنبهٔ غفلتم نبودی در گوشبر خود به هزار دیده بگریستمی
هوش مصنوعی: اگر غفلت و نادانی مانند پنبه در گوشم نبود، به خاطر اشتباهات خودم هزاران بار میگریستم.