رباعی شمارهٔ ۱۷۵۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به مهمان بودن در دنیای فانی اشاره میکند و از لذتهای زودگذری مانند آب گرم سخن میگوید. او از خداوند تقاضا میکند که او را به مهمانی خویش دعوت کند و از بیثباتی و ناپایداری دنیا شکایت میکند.
ای کمتر مهمانیت آب گرمیکز لذت آن مست شود بیشرمی
هوش مصنوعی: ای مهمانی که از آب گرم لذت میبرم، تو به خاطر این لذتها به خودت جرات نده که بیشرمانه رفتار کنی.
ای خالق گردون به خودم مهمان کنگردون به کجا برد به آب گرمی
هوش مصنوعی: ای خالق آسمان، مرا مهمان خود کن، که دلم نگران است و نمیدانم سرنوشت به کجا مرا خواهد برد.