رباعی شمارهٔ ۱۷۵۳
هوش مصنوعی: غزل به توصیف زیبایی‌های ظاهری معشوق می‌پردازد. شاعر از زلف‌های او که مانند گوی رنگین است، ابرویی مثل کمان و مژگانی همچون تیر صحبت می‌کند. او معشوق را با چهره‌ای چون خورشید و مانندی چون ماه توصیف می‌کند و لب‌هایش را می‌گوید که میگون هستند و چشمانش را مانند شراب مستان ذکر می‌کند. در کل، این شعر زنده و دلربا بر زیبایی‌های معشوق تأکید دارد.
ای گوی زنخ زلف چو چوگان داریابروی کمان و تیر مژگان داری
هوش مصنوعی: ای کسی که با بازی زلفت مانند گوی، ابروانت همچون کمان و مژگانت مانند تیر است.
خورشید جبین و چهرهٔ همچون ماهمی گون لبی و چشم چو مستان داری
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو مانند خورشید درخشان است و لبهایت به زیبایی ماه میماند و چشمانت حالتی شبیه به مستی دارند.