رباعی شمارهٔ ۱۷۶۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به اشاره به دنیای مادی و بیارزشی آن میپردازد. او می‌گوید که این دنیا طول و عرضی ندارد و ساختمان آن برای فردی ناشناخته است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که ثروت و پول در این جهان، ارزشی ندارد و ممکن است وجود داشته باشد اما برای کسی مهم نیست.
این عرصه که عرض آن ندارد طولیبگذار عمارتش بهر مجهولی
هوش مصنوعی: این دنیا که نه انتهایی دارد و نه پایانی، بهتر است برای چیزهایی که نمی‌شناسیم و نمی‌دانیم، به ساخت و ساز و ایجاد دنیای جدید بپردازیم.
پولیست جهان که قیمتش نیست جوییا هست رباطی که نیرزد پولی
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به ارزش واقعی و غیرقابل قیمت برخی چیزها اشاره می‌کند. او می‌گوید که برخی از دارایی‌ها و ارزش‌ها در دنیا به اندازه‌ای گرانبها هستند که نمی‌توان برای آن‌ها قیمتی تعیین کرد. در عوض، صحبت از اشیاء بی‌ارزش و کم‌اهمیت می‌کند که اگرچه ممکن است پولی به نظر برسند، اما اساساً ارزش واقعی ندارند.