رباعی شمارهٔ ۱۷۶۱
هوش مصنوعی: این ابیات به نوعی از تأمل شاعر دربارهٔ ذات زندگی و تناقضات آن اشاره دارد. شاعر به نفس خود اشاره می‌کند که با دلش در ارتباط است و از لحظه‌ای که صبح خندان بر او می‌تابد، حرف می‌زند. او در ادامه به شب اشاره دارد که در آن، همهٔ موجودات با هم جمع شده‌اند—از دزد و شحنه (پلیس) تا خواجه و عسسی (نگهبان) —که نشان‌دهندهٔ حالت‌های مختلف انسان‌ها و چالش‌های زندگی است. این ابیات به بررسی وجودی و انسانی پرداخته و به رابطهٔ پیچیدهٔ میان دل و نفس اشاره دارند.
ای نفس عجب که با دلم همنفسیمن بندهٔ آن صبح که خندان برسی
هوش مصنوعی: ای جانم، شگفتا که تو با دل من همدمی. من آن بندهام که منتظر صبحیام که با خنده به سراغم بیایی.
ای در دل شب چو روز آخر چه کسیهم شحنه و دزد و خواجه و هم عسسی
هوش مصنوعی: ای شب که مانند روز آخر میمانی، چه کسی در اینجا هم نگهبان است، هم دزد و هم صاحبمنصب؟