رباعی شمارهٔ ۱۷۶۲
هوش مصنوعی: این شعر expresses احساس عشق و وابستگی عمیق شاعر به محبوبش است. شاعر از حال و وضع خود می‌گوید و به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند. او بدون حضور محبوبش احساس خلأ می‌کند و نمی‌تواند تصور کند که محبوب بدون او چگونه است. خلاصه این شعر درباره عشق و ارتباط عاطفی عمیق بین دو نفر است.
ای نور دل و دیده و جانم چونیوی آرزوی هر دو جهانم چونی
هوش مصنوعی: ای عشق و روشنی قلب و چشمانم، حال تو چطور است؟ تو آرزوی من در این دنیا و آن دنیا هستی.
من بی‌لب لعل تو چنانم که مپرستو بی‌رخ زرد من ندانم چونی
هوش مصنوعی: من بدون لبهای شیرین تو در چه حالتی هستم، از حال من نپرس. و من هم نمیدانم تو بدون چهرهام در چه وضعی هستی.