رباعی شمارهٔ ۱۷۶۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به بیان اهمیت عشق و محبت می‌پردازد. او می‌گوید که اگر هیزم (نماد انسان) خشک باشد و از آتش دلسوزی بهره‌مند نشود، هیچ‌گاه شعله‌ور نخواهد شد. همچنین اشاره می‌کند که برای رسیدن به عشق واقعی، باید از دل و احساسات خود استفاده کنیم و عشق را از جان خود بیاموزیم. در واقع، پیام اصلی این است که عشق و دلسوزی کلید برای تبدیل زندگی خشک و بی‌روح به زندگی پر از احساس و شور است.
ای هیزم تو خشک نگردد روزیتا تو فتد ز آتش دلسوزی
هوش مصنوعی: ای هیزم، تو هیچ وقت خشک نخواهی شد تا زمانی که آتش دلسوزی بر تو اثر بگذارد.
تا خرقهٔ تن دری تو بی‌دل سوزیعشق آموزی ز جان عشق آموزی
هوش مصنوعی: تا زمانی که لباس جسم را کنار نگذاشتهای، نمیتوانی عشق واقعی را درک کنی. باید از دل و جان خود، یادگیری عشق را آغاز کنی.