رباعی شمارهٔ ۱۷۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند که حضور او مانند آتش است و باعث سوزش و درد در دل او شده است. او از معشوق می‌خواهد که چرا اینگونه دلش را می‌سوزاند و خطاب به او می‌گوید که این رفتار را از تو یاد نگرفته‌ام. شاعر در واقع احساس رنج و دلتنگی خود را بیان می‌کند و از معشوق می‌خواهد که درک کند چگونه سوزش عشق او را آزار می‌دهد.
ای آنکه رخت چو آتش افروخته‌ایتا کی سوزی که صد رهم سوخته‌ای
هوش مصنوعی: ای آنکه زیباییات مانند آتش درخشنده است، تا چه زمانی خود را میسوزانی در حالی که دیگران از عشق تو سوخته و رنجیدهاند؟
گوئی به رخم چشم بردوخته‌اینی نی، تو مرا چنین نیاموخته‌ای
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که کسی با نگاهش به من توجه کرده است، اما نه، تو اینگونه مرا آموزش ندادهای.