تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۱۷۷۹

با خندهٔ بر بسته چرا خرسندیچون گل باید که بی‌تکلف خندی
فرقست میان عشق کز جان خیزدیا آنچه به ریسمانش برخود بندی