رباعی شمارهٔ ۱۷۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی عشق و درد ناشی از آن اشاره می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که در پی عشق، نباید از مشکلات فرار کرد و باید در لحظه حاضر باقی ماند، زیرا در نهایت نمی‌توان به جایی دیگر پناه برد. عشق موجب می‌شود که جان انسان به شدت تحت تأثیر قرار گیرد و جاودانه بماند.
با قلاشان چو رد نهادی پائیدر عشق چو پخت جان تو سودائی
هوش مصنوعی: وقتی که با دلباختگان تماس بگیری، گامهایی در عشق برداشتهای که جانت را به تب و تاب میاندازد.
رنجه مشو و به هیچ جائی مگریزمیدان که از این سپس نگنجی جائی
هوش مصنوعی: زحمت نکش و به هیچ جا فرار نکن، زیرا بعد از این دیگر در هیچ جا جا نمیشوی.