رباعی شمارهٔ ۱۷۹۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از مراقبت و پرورش نهالی که خود کشتیم سخن می‌گوید. اگر به آن آب دهیم، رشد می‌کند و اگر آن را پایین بیاوریم، ما را زیر پاهای ملامت‌گران قرار می‌دهد. او همچنین به خاک بودن خود اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند فلکی است که با محبت و لطف دیگری به او بال و پر داده شده است.
گر آب دهی نهال خود کاشته‌ایور پست کنی مرا تو برداشته‌ای
هوش مصنوعی: اگر به نهال خود آب بدهی، این نهال خود توست که کاشتهای، اما اگر مرا پستی و بلندی کنی، در واقع تو مرا از جای خود برداشته‌ای.
خاکی بودم به زیر پاهای خسانهمچون فلکم مها تو افراشته‌ای
هوش مصنوعی: من در زمین به زیر پاهای بیارزشان بودم، اما حالا چون فلک بر افراشته‌ای.