رباعی شمارهٔ ۱۷۹۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عمیق روابط انسانی و وابستگی‌ها می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر با دیگران هستی اما از من دوری، انگار که هیچ نیستی. و اگر تنها هستی اما با منی، مانند همه هستی. در آخر به این نکته تأکید می‌کند که خودت را به چیزهای دیگر وابسته نکن و به جای آن، خودت را کامل و مستقل بشناس. در واقع، ارزش درونی و حضور واقعی انسان را یادآوری می‌کند.
گر با همه‌ای چو بی منی بی‌همه‌ایور بی‌همه‌ای چو با منی با همه‌ای
هوش مصنوعی: اگر با من هستی ولی مثل من نیستی، در واقع تنها هستی؛ و اگر بدون من هستی اما با من ارتباطی داری، باز هم به تنهایی.
در بند همه مباش، تو خود همه باشآن دم داری که سخره‌ای دمدمه‌ای
هوش مصنوعی: در دام وابستگی‌ها نباش، بلکه خود را در آن لحظه، تمام وجود خود بدان که در آن لحظه، مثل یک بازیچه و دمی غیر جدی هستی.