رباعی شمارهٔ ۱۷۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به گلزار میرود و ناخواسته به گلها نگاه میکند. معشوق به او میگوید که چرا به گلها خیره شده و از زیبایی خود غافل است. این شعر به نوعی به غفلت انسان از حقیقت و زیباییهای واقعی اشاره دارد.
با یار به گلزار شدم رهگذریبر گل نظری فکندم از بیخبری
هوش مصنوعی: من با همراه خود به باغ رفتم و در حین عبور از کنار گلها، به خاطر ندانستن و غفلت، نگاهی به گلها انداختم.
دلدار به من گفت که شرمت بادارخسار من اینجا و تو بر گل نگری
هوش مصنوعی: عزیزم به من گفت که خجالت بکش، حالا که من در اینجا هستم و تو به گل خیره شدهای.