رباعی شمارهٔ ۱۷۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی شب و خنکای مهتاب اشاره می‌کند. او می‌گوید که خُرد (یا عقل) در خواب است و بر چهره‌اش آب می‌زند. همچنین، به وعده آرامشی شبیه به خواب خرگوشی اشاره می‌کند و از درد فراق و جدایی می‌گوید که به مانند تیزی یک شمشیر به خوابش ضربه می‌زند.
بر ظلمت شب خیمهٔ مهتاب زدیمی‌خفت خرد بر رخ او آب زدی
هوش مصنوعی: در دل شب تاریک، تابش نور ماه را مانند یک چادر گستردهای. آرامشی که بر چهره‌اش نشسته، همچون شکوفههایی است که بر روی آب در حال خواب هستند.
دادی همه را به وعده خواب خرگوشیوز تیغ فراق گردن خواب زدی
هوش مصنوعی: تو به همه قول دادهای که در رؤیاهای شیرین به سر ببری، اما بهخاطر جدایی و دوری، آهی جانسوز بر دل داری.