رباعی شمارهٔ ۱۸۲۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از خواب و رویا سخن می‌گوید و به شنونده یادآوری می‌کند که شناخت و درک خواب‌ها آسان نیست. او اشاره می‌کند که در درون انسان چیزهای پنهانی وجود دارد که ممکن است باعث آزار و رنج شود، و از شحنه (نگهبان یا محافظ) می‌پرسد چرا از آن چیزها رنج نمی‌برد. این ابیات به موضوعات روانی و باطنی اشاره دارد و به کنکاش در درون انسان می‌پردازد.
تو دوش چه خواب دیده‌ای می‌دانینی دانش آن نیست بدین آسانی
هوش مصنوعی: تو دیشب چه خیالی در خواب داشتی، میدانی که دانستن این موضوع به این سادگیها نیست.
در دست و تن تو کاله پنهان کرده استای شحنه چراش زو نمی‌رنجانی
هوش مصنوعی: ای نگهبان، چرا به خاطر چیز گرانبهایی که در وجود و حرکات تو پنهان شده، تو را ناراحت نمیکنم؟