رباعی شمارهٔ ۱۸۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از وضعیت خود و دیگری صحبت می‌کند. او می‌گوید که در حالی که دیگری به خوشی و سرخوشی رسیده است، او خود همچنان در حال گرسنگی و نیاز است. او همچنین اشاره می‌کند که تغییرات طبیعی و شرایط زندگی مانند آب و سنگ همواره در حال تغییرند و هر چیزی را به سمت پستی و بلندی می‌برد. این شعر به نوعی به مقایسه میان حالت‌های انسانی و روندهای طبیعی می‌پردازد.
تو سیر شدی من نشدم زین مستیمن نیست شدم تو آنچه هستی هستی
هوش مصنوعی: تو از لذت و شادی به اندازه کافی سیر شدهای اما من هنوز به این حالت نرسیدهام. در این حال پر از شوق و مستی، من آنچه که باید بشوم نیستم و تو همان چیزی هستی که همیشه بودی.
تا آب ز نا و آسیا می‌ریزدمی‌گردد سنگ و می‌زخد در پستی
هوش مصنوعی: تا زمانی که آب از نهر و آسیاب به زمین میریزد، سنگها در حرکتی مداوم در پایین سرگردانند و به هم میخورند.