تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۱۸۳۴

چون خار بکاری رخ گل می‌خاریتا گل ناری بر ندهد گلناری
فعل تو چو تخم و این جهان طاحون استتا خشت بر آسیا بری خاک آری