رباعی شمارهٔ ۱۸۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم عدم وجود و زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر از عدم چیزی بگیری، مانند لقمه‌ای که از ناچیزی گرفته می‌شود، به تو نعمت‌های زیادی خواهد رسید. اما در دنیای حقیقی، جایی که دکان و حلوایی وجود ندارد، این نعمت‌ها واقعی نیستند و تنها در خیال هستند. به طور کلی، شعر درباره زندگی، نبودن و ناپایداری نعمت‌هاست.
چون ساز کند عدم حیات افزائیگیری ز عدم لقمه و خوش می‌خائی
هوش مصنوعی: زمانی که عدم باعث به وجود آمدن حیات می‌شود، تو هم از عدم بهرهبرداری میکنی و از لذت آن بهرهمند میشوی.
در می‌رسدت طبق طبق حلواهاآنجا نه دکان پدید و نه حلوائی
هوش مصنوعی: وقتی تو به من میرسی، آنجا مانند یک مجلس شاد و پر از شیرینی است، اما هیچ دکانی یا فروشندهای برای فروش آن وجود ندارد.