رباعی شمارهٔ ۱۸۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مسافری صحبت می‌کند که بار سنگینی بر دوشش گذاشته شده و به او کمکی نمی‌شود. او در ابتدا ابراز ضعف می‌کند اما در نهایت با توجه به نیرویی که از او گرفته شده، احساس قدرت و استحکام می‌کند. این اشعار نشان‌دهنده فشار و چالش‌های زندگی و تغییر در قدرت فردی است.
چون کار مسافران دینم کردیحمال امانت یقینم کردی
هوش مصنوعی: زمانی که بار مسئولیت مسافران را به دوش من نهادید، یقیناً امانتداری آن را به عهده گرفتم.
گفتم که ضعیفم و گرانست این بارزورم دادی و آهنینم کردی
هوش مصنوعی: گفتم که من ضعیف هستم و این بار وزنه سنگینی را برداشتم، ولی تو به من قدرت دادی و من را قوی و مقاوم کردی.