رباعی شمارهٔ ۱۸۵۷
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس و شور و شوقی عمیق هستند. شاعر می‌گوید که اگر از دنیا برود، در دنیای عدم شور و غوغایی به پا خواهد کرد که عدم را حیران می‌کند. او به وضوح اشاره می‌کند که چنین شیدایی و حالتی نه در این دنیا و نه در آن دنیا وجود ندارد. این شعر تصویرگر یک عشق و وابستگی شدید است که حتی در صورت مرگ نیز ادامه پیدا می‌کند.
در دست اجل چو درنهم من پائیدر کتم عدم در افکنم غوغائی
هوش مصنوعی: اگر روزی دست سرنوشت مرا از این دنیا بیرون کند، میخواهم که در آن لحظه غوغایی به پا کنم و وجودم را در عدم پراکنده سازم.
حیران گردد عدم که هرگز جائیدر هر دو جهان نیست چنین شیدائی
هوش مصنوعی: عدم به قدری حیرتزده میشود که هیچ جایی در هیچیک از دو جهان وجود ندارد که اینگونه دیوانهوار و شیدا باشد.