رباعی شمارهٔ ۱۸۷۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساس ترک و غم ناشی از جدایی صحبت می‌کند. او به محبوبش اشاره می‌کند که او را به حال خود رها کرده و اکنون در خواب خوشی است، در حالی که او به یاد وعده‌هایی است که در زمان مستی و عشق داده بودند. شاعر از او می‌خواهد تا از عشق و قول‌هایی که داده یاد کند و به گذشته برگردد.
دوشینه مرا گذاشتی خوش خفتیامشب به دغل به هر سویی می‌افتی
هوش مصنوعی: میگویند که شب گذشته به خواب راحتی رفتم و در دل این خواب، تو به طعنه و فریب به هر طرف مشغول کارهایی بودی.
گفتم که مرا تا به قیامت جفتیگو آن سخنی که وقت مستی گفتی
هوش مصنوعی: به کسی گفتم که تا قیامت، همدم من باش و آن حرفی را که در حال خوشی و شادابی زدی، به یادم بیاور.