رباعی شمارهٔ ۱۸۹۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تجربه‌های خودش صحبت می‌کند. او در ابتدا شخصی زاهد و دارای وقار بوده، اما با ورود عشق یا باده، به دنیای شادی و خوشی کشیده شده و حالا به بازیچه‌ای تبدیل شده که دیگران از او استفاده می‌کنند. این تغییر حال و شخصیت نشان‌دهندهٔ تضاد میان زهد و لذت است.
زاهد بودم ترانه‌گویم کردیسرفتنهٔ بزم و باده‌خویم کردی
هوش مصنوعی: من در ابتدا زاهد و دور از لذتهای دنیوی بودم، اما تو مرا به وجد و شوق آوردهای و به میگساری و بزم عاشقانه هدایت کردهای.
سجاده‌نشین باوقاری بودمبازیچهٔ کودکان کویم کردی
هوش مصنوعی: در حالتی محترم و جدی، مشغول عبادت و نماز بودم که به ناگاه، ناخواسته در میان بازی بچهها قرار گرفتم و به نوعی، دستخوش بازی و سرگرمی آنها شدم.