رباعی شمارهٔ ۱۸۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زاهدی اشاره می‌کند که خود را از لذت‌ها دور کرده اما در حقیقت از این دوری سودی نمی‌برد. او از ساقی می‌خواهد که به شکل مردانه‌تری به زندگی نگاه کند و از زهدی که به آن چنگ می‌زند، کناره‌گیری کند، زیرا در اصل هر آنچه هست در ازل وجود داشته و محدودیت‌های خودساخته بی‌فایده‌اند.
زاهد که نبرد هیچ سود ای ساقیآن زهد نبود می‌نمود ای ساقی
هوش مصنوعی: زاهدی که هیچ بهرهای از زهد خودش نمی‌برد، آن زهد او واقعی نیست. ای ساقی، به من نشان بده که چنین زهدی ارزشی ندارد.
مردانه درآ مرو تو زود ای ساقیکاندر ازل آنچه هست بود ای ساقی
هوش مصنوعی: ای ساقی، بیگمان در شروع عالم، هر چیزی که وجود داشته، هم اکنون نیز هست. بنابراین، مردانه به من نیا، نگذار که سریع عمل کنم.