رباعی شمارهٔ ۱۹۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به اهمیت داد و بخشش اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر کسی به اندازه شایستگی‌اش به او بخشش کند، بسیار خوب است. اما برعکس، یاد کردن از کسی که در حالتی ناامید است، برای او دردآور است. او به شخصی که ادعای یاد کردنش را دارد می‌گوید اگر راست می‌گویی، چرا در یاد تو حس خوبی ندارد و تنها به یاد تو افتاده است.
گر داد کنی درخور خود داد کنیبیچاره کسی را که تواش یاد کنی
هوش مصنوعی: اگر به کسی چیزی ببخشی، باید بر اساس نیاز و لیاقت او باشد. فردی که به یاد توست و در حال رنج و سختی است، خیلی بیشتر از دیگران مستحق توجه و کمک توست.
گفتی تو که بسیار بیادت کردممن میدانم که چون مرا یاد کنی
هوش مصنوعی: تو گفتی که من خیلی به یاد تو هستم، من میدانم هنگامی که تو هم به یاد من هستی.