رباعی شمارهٔ ۱۹۱۸
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از عمق درد و غم خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر احساساتش به وضوح نشان داده می‌شد، هر ذره از غمش شبیه به سیاهی صورتش می‌بود. اگر راهی به سمت ارزش والایش (گوهر) وجود داشت، هر قطره از اشک‌هایش همچون دریا غمگین و پر جوش و خروش بود.
گر درد دلم به نقش پیدا بودیهر ذره ز غم سیاه سیما بودی
هوش مصنوعی: اگر درد دل من به وضوح نمایان بود، هر ذره از غم، تصویر سیاهی از چهرهام میساخت.
ور راه به سوی گوهر ما بودیهر قطره ز جوش همچو دریا بودی
هوش مصنوعی: اگر راهی به سوی جوهر ما بودی، هر قطره از جوش مانند دریا بودی.