رباعی شمارهٔ ۱۹۲۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به ارزش و کمال خود اشاره میکند و اگر به طور کامل به این کمال پی میبرد، از زمین و خاک خود رها میشد و به آسمان پرواز میکرد و به ارتفاعات بلند میرسید. به نوعی، این اشعار نشاندهندهی آرزوی رسیدن به مقامهای بالاتر و کمال انسانی است.
گر قدر کمال خویش بشناختمیدامان خود از خاک بپرداختمی
هوش مصنوعی: اگر ارزش و تمامیت خود را میشناختم، از خاک و زمین رها میشدم و به عوالم بالاتر صعود میکردم.
خالی و سبک بر آسمان تاختمیسر بر فلک نهم برافراختمی
هوش مصنوعی: با بالهای سبک و خالی به آسمان پرواز میکنم و سرم را به سمت بالا میبرم تا به اوج برسم.