رباعی شمارهٔ ۱۹۳۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از یک شخص دیگر می‌پرسد که حالش چطور است و او پاسخ می‌دهد که هیچ‌کس حال او را نمی‌پرسد. او احساس تنهایی و غم دارد، در حالی که زیبایی و لطافت او هنوز مشهود است. عاشقانه و غمگین، او در زندگی خود مانند ماهی است که همیشه زیبا و تابان است، اما در دل خود محزون و تنهاست.
گفتم چونی مها خوشی محزونیگفتا مه را کسی نپرسد چونی
هوش مصنوعی: گفتم حال تو چطور است؟ خوشحالی یا ناراحتی؟ او گفت کسی از من نمی‌پرسد که حال و روزم چگونه است.
چون باشد طلعت مه گردونیتابان و لطیف و خوبی و موزونی
هوش مصنوعی: زمانی که چهرهی ماه آسمانی روشن و زیبا و دلنشین باشد، همه چیز در آن harmony و دلچسبی خاصی دارد.