رباعی شمارهٔ ۱۹۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به رابطه‌اش با معشوق اشاره می‌کند. او خود را به باد و معشوق را به برگ تشبیه می‌کند و می‌گوید که هرکاری انجام دهد، بایستی با محبت و مهربانی باشد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که با انجام کارهای نادرست، به حسرت و از بین رفتن زیبایی‌ها می‌انجامد، و در نهایت دلش می‌خواهد که از نظر معشوق دور نماند و به او آسیب نرساند.
من بادم و تو برگ نلرزی چکنیکاری که منت دهم نورزی چکنی
هوش مصنوعی: من مانند بادی هستم و تو مثل برگی، هرگز نباید لرزشی به خود بدهی. در این مسیر، من کارهای نیک را انجام میدهم و تو هم از زحمات من قدردانی کن.
چون سنگ زدم سبوی تو بشکستمصد گوهر و صد بحر نیرزی چکنی
هوش مصنوعی: وقتی به سبوی تو ضربه زدم و آن را شکستم، صدها گوهر و دریای ارزشمند را نابود کردم.