رباعی شمارهٔ ۱۹۵۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات درباره تغییرات عمیق ناشی از عشق صحبت می‌کند. او از حالتی که در آن احساس پیر شدن و مردن می‌کرد، به حالت جوانی و حیات دوباره رسیده است. همچنین، او از ترس خود در گم شدن در مسیر عشق می‌گوید، اما حالا با راهنمایی عشق، دیگر نگران گم شدن نیست.
من پیر فنا بدم جوانم کردیمن مرده بدم ز زندگانم کردی
هوش مصنوعی: من در حال نابودی بودم و تو مرا جوان کردی. من مرده بودم و تو باعث زنده شدنم شدی.
می‌ترسیدم که گم شوم در ره تواکنون نشوم گم که نشانم کردی
هوش مصنوعی: می‌ترسیدم که در مسیر تو گم شوم، اما حالا با نشانههایی که به من دادی، دیگر نگران نیستم و نمیتوانم گم شوم.