رباعی شمارهٔ ۱۹۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشقی عمیق و پرشور صحبت می‌کند. او به معشوقه‌اش می‌گوید که اگر لب‌هایش را با او به اشتراک می‌گذاشت، به خاطر عشقش تمام جهان را تحت تأثیر قرار می‌داد. عشق او به حدی است که حتی یک بوسه از معشوقه‌اش می‌تواند او را به اوج خوشبختی برساند و برای نشان دادن عشقش، حاضر است بر پای او بایستد و تسلیم باشد.
من خشک لب ار با تو دم تر زدمیدر عشق تو عالمی به هم برزدمی
هوش مصنوعی: اگر من در عشق تو لب خشک خود را تر میکردم، به خاطر تو دنیای جدیدی به پا میکردم.
یک بوسه اگر لبم توانستی دادبر پای تو دستک ز بر سر زدمی
هوش مصنوعی: اگر بتوانی بر لبم یک بوسه بزنی، من با دست به پای تو احترام گذاشته و سر خود را بالا میآورم.