رباعی شمارهٔ ۱۹۷۵
هوش مصنوعی: شعر درباره رابطه عمیق و پیوندی معنوی بین دو شخص است. شاعر بیان می‌کند که در وجود او و محبوبش تفاوتی نیست و هر کدام در دیگری وجود دارد. این ارتباط به قدری نزدیک است که گاهی این دو در هم گم می‌شوند و مرزهای جداکننده آنها محو می‌شود. عشق و connection آنها به گونه‌ای است که همواره در یکدیگر انعکاس پیدا می‌کنند.
نی من منم و نی تو توی نی تو منیهم من منم و هم تو توی هم تو منی
هوش مصنوعی: من نیام و تو هم نیایی؛ در واقع تو هم بخشی از منی و من هم بخشی از تو. ما هر دو در همدیگر وجود داریم، به گونه‌ای که هویت هر کدام به دیگری وابسته است.
من با تو چنانم ای نگار ختنیکاندر غلطم که من توام یا تو منی
هوش مصنوعی: من با تو رابطهای عمیق و پیچیده دارم، تا جایی که مرز میان من و تو محو شده است و دیگر نمیدانم کدام یک از ما وجود دارد.