رباعی شمارهٔ ۱۹۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جاذبه‌ی پگاه صحبت می‌کند و به توصیف زنی می‌پردازد که در باغی خوشبو نقش و نگارهای زیبایی به وجود می‌آورد. او می‌گوید که وقتی این زن می‌رقصد، دل‌های مخاطبانش شاداب می‌شود و هر نفسی که او می‌کشد، همچون هنری است که بر روی آنان تأثیر می‌گذارد.
هر روز پگاه خیمه بر جوی زنیصد نقش، تو بر گلشنِ خوش‌بوی زنی
هوش مصنوعی: هر روز صبح، چادر و پرچم زیبایی را در کنار جوی آب برپا میکنی و چهرههای جذاب و دلانگیزی را به نمایش میگذاری، تو در باغی که بوی خوش دارد، جلوهگری میکنی.
چون دف، دلِ ما سَماع آن‌گاه کُنَدکِش هر نفسی هزار بر روی زنی
هوش مصنوعی: وقتی ساز به صدا در میآید، دل ما نیز هنگام شنیدن آن به وجد میآید و در هر نفسی که میکشی، تأثیری عمیق و زیبا بر جای می‌گذارد.