رباعی شمارهٔ ۱۹۸۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به توصیف حال و وضعیت خود پرداخته است. او می‌گوید که چگونه با دست‌همه به او آسیب زده‌اند و او را تحت فشار قرار داده‌اند. گوش‌هایش را مانند کمان می‌کشند و او را در هر شرایطی شبیه به نان که در دهان دیگران است، مورد استفاده قرار می‌دهند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که به‌طور کلی او را به حالتی درآورده‌اند که دیگر نمی‌تواند تغییر کند.
هم‌دست همه دست‌زنانم کردیدو گوش کشان همچو کمانم کردی
هوش مصنوعی: تو با حرکات و رفتار خود، مرا به شکلی کاملاً تسلیم و زبون کردهای. مانند کمانی که به سمت خود میکشی، دو گوش مرا نیز به تسلط خود درآوردی.
خاییده به هر دهان چو نانم کردیفی‌الجمله چنان شد که چنانم کردی
هوش مصنوعی: در هر شرایطی که قرار گرفتم، به نوعی تأثیر پذیر از تو شدهام. به طوری که اعمال و رفتار تو باعث تغییر و شکلگیری من شده است.