غزل شمارهٔ ۷۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف زیبایی و جاذبه‌ای می‌پردازد که چون شعله‌ای نورانی و خرامان است. شب به خاطر ماه زیبایی که از دور می‌درخشد، به رنگ سپید درآمده و مستان را به بیداری و نوشیدن دعوت می‌کند. شاعر خود را به مثالی از عود می‌سوزاند و دلتنگی و شوقی عمیق را نسبت به معشوق ابراز می‌کند. همچنین، به عشاقی در صبر و انتظار اشاره می‌کند که در سختی‌ها و مشکلات قرار دارند. در نهایت، چهره عاشقان را به عنوان نماد عشق و زیبایی، و "شمس تبریز" را همچون نیرویی عظیم در نظر می‌گیرد که آثار و نفوذش در میان خلق نمایان است.
آن شعله نور می‌خرامدوان فتنه حور می‌خرامد
هوش مصنوعی: آن شعله زیبا و درخشان است و آن فتنه همچون پری زیبا در حرکت است.
شب جامه سپید کرد زیراکان ماه ز دور می‌خرامد
هوش مصنوعی: شب به رنگ سپید درآمده است، زیرا ماه در دوردست در حال تحرک و حرکت است.
مستان شبانه را بشارتساقی به سحور می‌خرامد
هوش مصنوعی: ساقی در سحر به مستان شبانگاه نوید میدهد که به آرامی و با طراوت در حال حرکت است.
جان را به مثال عود سوزیمکان کان بلور می‌خرامد
هوش مصنوعی: جان ما همچون عود در آتش میسوزد، زیرا زیبایی و لطافت وجود ما همچون بلور در حال حرکت و نرمی است.
آن فتنه نگر که بار دیگربا صد شر و شور می‌خرامد
هوش مصنوعی: به آن آشوب و بلای خطرناک توجه کن که دوباره با هیاهو و انرژی زیاد در حال حرکت است.
آن دشمن صبرهای عاشقدر خون صبور می‌خرامد
هوش مصنوعی: آن یار دشوار و دلخراش، که صبر عاشق را به چالش میکشد، با دلبستگیاش در حال آرامش و خودداری است.
جانم به فدای آن سلیمانکو جانب مور می‌خرامد
هوش مصنوعی: جانم فدای آن سلیمان، که به خاطر کوچکی مور به آرامی حرکت می‌کند.
جز چهره عاشقان مبینیدکان شاه غیور می‌خرامد
هوش مصنوعی: تنها چهره عاشقان را نبینید، زیرا آن شاه غیور به آرامی در حال حرکت است.
در قالب خلق شمس تبریزچون نفخه صور می‌خرامد
هوش مصنوعی: شمس تبریز در شکل و فرم انسانی خود، مانند وزش نفخی روحانی و شگفتانگیز حیات را به نمایش میگذارد و به زندگی و روح حس و شوق میبخشد.