غزل شمارهٔ ۷۷۶

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارادت به معشوق است. عاشقان از عشق خود به اندازه باران اشک می‌ریزند و هر قطره از آن برایشان با ارزش است. همه به خاطر عشق و درک عمیق وجود معشوق معطل‌اند. حتی درختان چمن که بی‌دست و دهان‌اند، سبز و پررونق‌اند و در دل دردهای خود را تحمل می‌کنند. همه این عاشقان مانند شمع‌هایی هستند که نور واحدی دارند، هر چند که به تعداد زیادند. عشق آن‌ها بینشان اتحاد ایجاد کرده و در عمق وجودشان ارتباطی بی‌حد و اندازه برقرار است. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که تمام وجود ما و رازهای دل‌مان، باید به معشوق تقدیم شود و او قائم به ذات است. اگر کسی بیدار شود و به عشق واقعی برسد، شمس تبریز می‌تواند تاج بقا را به او ببخشد.