غزل شمارهٔ ۱۰۴۸ - مولانا

خداوند خداوندان اسرارزهی خورشید در خورشید انوار

ز عشق حسن تو خوبان مه روبه رقص اندر مثال چرخ دوار

چو بنمایی ز خوبی دست بردیبماند دست و پای عقل از کار

گشاده ز آتش او آب حیوانکه آبش خوشترست ای دوست یا نار

از آن آتش بروییدست گلزارو زان گلزار عالم‌های دل زار

از آن گل‌ها که هر دم تازه‌تر شدنه زان گل‌ها که پژمردست پیرار

نتاند کرد عشقش را نهان کساگر چه عشق او دارد ز ما عار

یکی غاریست هجرانش پرآتشعجب روزی برآرم سر از این غار

ز انکارت بروید پرده‌هاییمکن در کار آن دلبر تو انکار

چو گرگی می‌نمودی روی یوسفچون آن پرده غرض می‌گشت اظهار

ز جان آدمی زاید حسدهاملک باش و به آدم ملک بسپار

غذای نفس تخم آن غرض‌هاستچو کاریدی بروید آن به ناچار

نداند گاو کردن بانگ بلبلنداند ذوق مستی عقل هشیار

نزاید گرگ لطف روی یوسفو نی طاووس زاید بیضه مار

به طراری ربود این عمرها رابه پس فردا و فردا نفس طرار

همه عمرت هم امروزست لاغیرتو مشنو وعده این طبع عیار

کمر بگشا ز هستی و کمر بندبه خدمت تا رهی زین نفس اغیار

نمازت کی روا باشد که رویتبه هنگام نمازست سوی بلغار

در آن صحرا بچر گر مشک خواهیکه می‌چرد در آن آهوی تاتار

نمی‌بینی تغیرها و تحویلدر افلاک و زمین و اندر آثار

کی داند جوهر خوبت بگرددبه خاکی کش ندارد سود غمخوار

چو تو خربنده باشی نفس خود رابه حلقه نازنینان باشی بس خوار

اگر خواهی عطای رایگانیز عالم‌های باقی ملک بسیار

چنان جامی که ویرانی هوش استز شمس حق و دین بستان و هش دار

خداوند خداوندان باقیکه نبودشان به مخدومیش انکار

ز لطف جان او رفته بکارتچو دیدندنش ز جنت حور ابکار

اگر نه پرده رشک الهیبپوشیدیش از دار و ز دیار

که سنگ و خاک و آب و باد و آتشهمه روحی شدندی مست و سیار

به بازار بتان و عاشقان درز نقش او بسوزد جمله بازار

دو ده دان هر دو کون دو جهان راچه باشد ده که باشد اوش سالار

که روح القدس پایش می ببوسیدندا آمد که پایش را میازار

چه کم عقلی بود آن کس که این رابرای جاه او گوید که مکثار

به حق آنک آن شیر حقیقیچنین صید دلم کردست اشکار

که از تبریز پیغامی فرستیکه اینست لابه ما اندر اسحار