غزل شمارهٔ ۱۰۶۵
هوش مصنوعی: شعر به ستایش و درخواست از خداوند می‌پردازد تا لطف و رحمت خود را همیشه بر بندگان و مخلوقاتش حفظ کند. شاعر اشاره می‌کند که خداوند، ماه را در شب تاریکی دیده و روح را در مسیر صحیح مذهبی‌اش به کمال رسانده است. همچنین، اشاره‌ای به رشد و یادگیری یک کودک در مکتب و تأثیر استادان دارد و نهایتاً از خداوند می‌خواهد که لشکر دین به رهبری شمس تبریزی را تا ابد حمایت کند. در کل، این شعر با تمرکز بر نعمت‌های الهی، خواهان پایداری این لطف‌هاست.
یا ربا این لطف‌ها را از لبش پاینده داراو همه لطفست جمله یا ربش پاینده دار
هوش مصنوعی: ای پروردگار، این مهربانیها و لطفهایی که از لب او جاری است را پاینده نگهدار. زیرا همهی این خوبیها از اوست، پس ای پروردگار، همگی را باقی و پایدار کن.
ای بسی حق‌ها که دارد بر شب تاریک ماهای خدای روز و شب تو بر شبش پاینده دار
هوش مصنوعی: بسیاری از حقایق مانند ماه هستند که در شب تاریک درخشش دارند. ای خدای روز و شب، تو بر این شب تاریک همواره نور و روشنی عطا کن.
هست منزل‌های خوش مر روح را از مذهبشای خدایا روح را بر مذهبش پاینده دار
هوش مصنوعی: خودت را به خاطر مذهب و اعتقاداتت حفظ کن و خدایا، روح من را به همان راه و رسم خوب و مذهبش پابرجا نگهدار.
طفل جان در مکتبش استاد استادان شدستای خدا این طفل را در مکتبش پاینده دار
هوش مصنوعی: این کودک در مکتبش به مقام والایی دست یافته و استاد بزرگان شده است. ای خدا، این کودک را در مسیر یادگیری و رشد خود پایدار نگهدار.
لشکر دین را ز شاهم شمس تبریزی ضیاستای خدایا تا ابد بر موکبش پاینده دار
هوش مصنوعی: لشکر دین به رهبری شمس تبریزی نورانی است. ای خداوند، تا forever بر مقام او استواری و دوام بده.