غزل شمارهٔ ۱۰۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مضمون عشق و اشتیاق اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان جان خود را به خاطر لذت و شهوت می‌دهد، همچون حیوان. او به این نکته می‌پردازد که انسان باید برای جان خود ارزش قائل شود. همچنین poetic imagery (تصویرسازی شاعرانه) از لقمه‌ها و مرده‌ها به کار می‌برد تا نشان دهد که تعلق به دنیا و لذایذ آن، انسان را به ورطه‌ی نابودی می‌کشاند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که انسان باید با بستن چشم‌ها به حقیقت و نور درونی برسد و متوجه ارزش عمیق‌تری در زندگی شود.
بهر شهوت جان خود را می‌دهی همچون ستوروز برای جان خود که می‌دهی وانگه به زور
هوش مصنوعی: تو برای رسیدن به لذتهای زودگذر، جان خود را به راحتی عرضه میکنی، مانند یک حیوان. اما در عوض برای حفظ جان خود، مجبور به تحمل سختیها و فشارها هستی.
می‌ستانی از خسان تا وادهی ده چاردهدر هوای شاهدی و لقمه‌ای ای بی‌حضور
هوش مصنوعی: تو از مردم نادان چیزهایی میگیری تا اینکه به یکی دیگر از چیزهای دلخواه برسی، در حالی که در فضایی از زیبایی و لذتی محدودی به سر میبری و از حضور گستردهای بیبهرهای.
آن سبدکش می‌کشد آن لقمه‌ها را تون به تونمی‌دواند مرده کش مر شاهدت را گور گور
هوش مصنوعی: آن سبدکش لقمه‌ها را یکی یکی به جلو می‌برد و به این ترتیب آن مرده را که تو شاهدش هستی، به گور می‌برد.
لقمه‌ات مردار آمد شاهدت هم مرده‌ایدر میان این دو مرده چون نمی‌باشی نَفور ؟
نَفور یعنی رمنده و گریزان
چشم آخُر را ببند و چشم آخِر برگشاآخر هر چیز بنگر تا بگیرد چشم نور
هوش مصنوعی: چشم ظاهر را ببند و به درون خود نگاه کن. با دیدی عمیق به حقیقتها بنگر، تا قدرت درک زیبایی و نور را پیدا کنی.